Велигден, најголемиот христијански празник, традиционално се одбележува со свеченост и длабока духовност и меѓу македонската дијаспора во Австралија. Секоја година, верниците се собираат во храмовите, и покрај предизвиците да се најде паркинг и место за сите посетители.
Празникот го симболизира воскресението на Исус Христос и победата на животот над смртта. Во духот на традицијата, верниците си упатуваат поздрави со „Христос воскресе“ и „Навистина воскресе“, разменуваат вапцани јајца и присуствуваат на богослужбите, особено на полноќната литургија. Кршењето на вапцаните јајца, како симбол на новиот живот, останува омилен обичај, при што „победникот“ се смета дека ќе има среќа, здравје и благосостојба во текот на годината.
За православните верници, црковните општини не се само богослужбени простори, туку и значајни социјални и културни центри. Тие овозможуваат зачувување на националниот и духовниот идентитет, како и јакнење на заедништвото во дијаспората.
Оваа година, Велигден не беше одбележан во ист ден од сите христијани. По реткото совпаѓање во 2025 година, кога западните и источните цркви заеднички го прославија Христовото воскресение, во 2026 година повторно се јави разлика во датумите. Западните цркви (католички и евангелистички) го одбележаа Велигден на 5 април, додека православните, со мали исклучоци, го одбележаа една недела подоцна – на 12 април.
Оваа разлика произлегува од различните календарски системи и начинот на пресметување на датумот на Велигден. Уште во 325 година, на Првиот вселенски собор во Никеја, било утврдено дека Велигден треба да се слави во првата недела по пролетната рамноденица, но претходно да помине еврејскиот празник Пасха. И покрај оваа одлука, низ вековите се развиле различни практики во источната и западната христијанска традиција.
Одбележувањето на 1700-годишнината од Никејскиот собор во 2025 година повторно ја отвори темата за можноста за заеднички датум на Велигден. Иако засега нема конкретен договор, волјата за приближување е сè поизразена. Сè повеќе духовници сметаат дека заедничкото славење не би било отстапка, туку чекор напред – особено во време кога се чувствува растечка дистанца меѓу луѓето и организираната религија.
Во тој контекст, Велигден останува не само празник на верата, туку и симбол на надеж, обединување и нов почеток – вредности кои ја надминуваат разликата во календарите и ги поврзуваат верниците ширум светот.
